Þorsteinn Ragnarsson

Það getur verið óþægileg tilfinning þegar maður verður var við einkenni sem gætu gefið visbendingar um að einhverjar miður  æskilegar breytinga á manni. Hver kannast ekki við tilfinninguna þegar maður finnur á sér að flensa eða eitthvað álíka er að búa um sig hjá manni, án þess að maður sé farinn að finna fyrir flensunni sjálfri. Eins og þeir sem hafa fengið svima og eru logandi hræddir um að nú séu endalokin að nálgast. Nú eða að fá slæman brjóstsviða og halda að pumpan sé að slá sín síðustu slög.

Þannig vottaði fyrir hjá mér svona ónota flensu-tilfinning um daginn við það að hlusta á pólitíkusa í einhverjum útvarpsumræðum.  Þá varð ég nefnilega fyrir þeirri reynslu að vera sammála Steingrími Sigfússyni formanni Vistri grænna. Þetta hafði aldrei komið fyrir mig áður, svo tilfinningin sem ég fann fyrir olli mér svolitlum óþægilegum ótta. Gat það verið að ég væri að breytast í Vintri grænan. Ég get hugsað mér ýmsar hremmingar  og fötlun til að lifa við, en þessi kostur kætti mig ekki. Ég leitaði í huganum eftir meðali við kveisunni, en fann ekki í fljótu bragði. Það var svo stuttu seinna að sami maður útdeildi pillum við stæmskunni í næsta viðtali og bráði þá fljótlega af mér.  Það er nefnilega yfirleitt nóg að hann opni á sér þverrifuna til að maður losni algerlega við allar vistri-grænar-pælingar.

En það sem kom þessum pælingum af stað ver sú yfirlýsing Steingíms að við ættum sko ekki borga Bretum neitt umfram það sem lög skylda okkur til. Ég er nefnilega sammála Pétri Blöndal þegar hann jafnar viðbrögðum Breta við stríðsyfirlýsingu. (en hvernig er hægt að vera bæði sammála Steingrími Sigfússyni og Pétri Blöndal?- Þeir hljóta bara að vera skoðanabræður í þessu). Ef Bretar halda á lofti þessum fáráðlega háu kröfum um greiðslur til breskra, sem eru að missa einhverjar innistæður í gjaldþrotum bankanna, þá eigum við að slíta einhliða slíkum viðræðum og vísa þeim kurteislega á dyr. Við eigum ekki að taka í mál að skuldsetja okkur langt fram í tímann til að þóknast Bretum, sem eru búnir að rústa íslenskum efnahag með aðgerðum sínum. Að Bretar skuli voga sér að einangra þjóðina efnahagslega með því að loka fyrir öll viðskipti við landið og setja okkur í flokk með talibönum og öðrum hryðjuverkamönnum, er alveg nóg til að slíta öllum viðræðum við þá um þessi mál. Það getur verið að það mundi kalla yfir okkur einhverjar tímabundnar þrengingar, en við eigum að þola þær frekar en að ræða um að skuldsetja komandi kinslóðir til að greiða Bretum stríðsskaðabætur. Við eigum að fara dómsmálaleiðina og þeir geta farið sömu leið að okkur.

En ég er sem sagt að ná mér eftir þennan aðkenning að kveisunni.

 

Nú er haustið liðið og óhætt að segja að veturinn hafi tekið við. Gæsirnar farnar suður á bóginn. Reyndar varð heldur lítið úr gæsaveiðinni þetta haustið. Þær tilraunir sem ég gerði til gæsaveiða gáfu lítinn árangur. Reyndar svo lítinn að ég sé ekki ástæðu til að fara neitt nánar út í það. Það er bara þannig að þegar veiðifélagarnir eru erlendis eða annars staðar þá nennir maður ekki að standa í miklum stórræðum við veiðar  einsamall. Um síðustu helgi fórum við suður í Borgarfjörð og dvöldum í sumarbústað Stavís við Hreðavatn yfir helgina. Ragna kom með okkur og svo skutluðum við henni suður til Reykjavíkur á lauardag og skildum hana eftir þar. Nú er hún svo flogin til Englands með vinkonu sinni og er ekki væntanleg heim aftur fyrr en á næsta ári. Á laugardeginum buðum við svo Ödda, Gullu, Heiðari og Sóley í mat og gistingu með okkur í sumarbústaðnum. Áttum góða kvöldstund saman. Átum fuglakjöt og drukkum góðar veigar og fórum svo í heita pottinn um kvoldið. Vorum svo tvö í bústaðnum fram á mánudag og keyrðum heim í norðan hríðarveðri eins  og komið væri fram á miðjan vetur.

Ég var að bæta við tveim albúmum frá gamla tímanum.  Þetta eru myndir sem ég tók úr myndaalbúmum frá Ragnari og Laugu. Ég tók með mér nokkur albúm úr Ráðleysu þegar ég var þar síðast. Þar voru bæði gamlar myndir og svo ekkert svo gamlar myndir. Ég er alla vega ekki viss um að dætur mínar samþykki að myndir af þeim geti verið neitt óskaplega gamlar.

 

Ég fór í jarðarför í gær.
 Hún Hrafnhildur Lilja, frænka mín var jarðsungin frá Ólafsfjarðarkirku. Ég hef aldrei farið í jarðarför þar sem jafnmikil sorg hvíldi á kirkjugestum og þarna. Fólk lét það alveg eftir sér að láta tárin fljóta án þess að leyna tilfinningum sínum, enda var sorgin mikil. Kirkjan var troðfull og hliðarsalur líka. Síðan gengu kirjugestir á eftir líkbílnum í kirkjugarðinn. Á hverri fánastöng í bænum var fáni í hálfa stöng.  Það hafa verið milli þrjú og fjögur hundruð manns sem fylgdu henni Hrafnhildi Lilju síðasta spölinn.

Það var um morgun í byrjun síðustu viku að hún Gúa hringdi til okkar og sagði okkur þau voveiflegu tíðindi að hún Hrafnhildur Lilja hefði fundist látin á hótelherbergi í Dóminiska líðveldinu og að það hefðu verið merki um átök. Til að byrja með tók maður við fréttinni án þess að átta sig alveg á henni. Innst inni vildi ég ekki trúa því sem mér hafði verið sagt. Innst inni vonaðist ég eftir leiðréttingu um að þetta hafi ekki verið Hrafnhildur Lilja, heldur einhver önnur. En það kom engin leiðrétting. Bara nánari fréttir. Reyndar óþarflega nákvæmar fréttir.

Þessa síðustu daga hefur tilhugsunin um afdrif Hrafnhildar Lilju og  hvernig sorgin hlýtur að grúfa yfir fjölskyldu hennar á Ólafsfirði, hvað eftir annað kallað fram tár, þó ég hafi reynt að hafa þau fyrir mig.

Fyrir nokkru dreymdi mig draum. Vanalega man ég ekki drauma mína og ég legg heldur ekki meira upp úr þeim en það að þeir geta verið skemmtilegt umræðuefni ef maður álpast til að muna eitthvað af vitleysunni sem mann dreymir. En í þetta sinn var draumurinn eitthvað á þá leið að  við við vorum að fara eitthvert, eða að fara að gera eitthvað, sem kom þó ekkert fram hvað eða hvert og skiptir væntanlega ekki máli. Eg man ekki hverjir voru nærri aðrir nema ég man eftir Valdísi. En það var þó nokkuð af fólki í kringum mig. Og þar sem fólkið var að búa sig heyrðist í barni sem grét í næsta  herbergi, eða lengra í burtu, og kom þá hik á mannskapinn. Þá var það svo skýrt í draumnum að húm mamma mín var komin þarna og sagði okkur að vera ekki að hafa áhyggjur af stelpunni, hún skyldi sjá um hana.

Þetta var mér alveg ljóslifandi þegar ég vaknaði. Þegar ég seinna sagði mínu fólki frá draumnum var ég ekki í nokkrum vafa hvað hann þýddi. Þetta gat ekki þýtt annað en að hún Valdís mín gengi með stúlkubarn. Allt var þetta sagt í gríni, enda hver trúir draumum?

Það var svo núna í vikunni sem hún Ragna mín sagði við mig: Heyrðu pabbi, manstu drauminn sem þú sagðir okkur frá um daginn. Ertu viss um að hún amma hafi verið að tala um barnið hennar Valdísar?  Ertu viss um að hún hafi ekki verið að tala um Hrafnhildi Lilju?

Hver tekur mark á draumum? Veit ekki og skiptir heldur ekki máli.

En hitt er víst, að ef hún Sigurlaug hefur verið að kalla hana til sín, þá er hún í góðum félagsskap og góðum höndum.